المواعظ و چند رسالهء ديگر از اوست كه در كتابخانهء ممتاز العلماء لكنهو موجود است . محمد ، سيد ، وزير 1313 ه ق / 1897 م مولانا سيد محمّد فرزند ارشد مفتى سيّد محمّد عبّاس ، جامع صفات و كمالات و خوش‌گفتار ، متهجد و مهمان‌نواز بود . در علوم متداول مهارت داشت و به سه زبان شعر مىگفت و تخلصش « وزير » بود . وى اجازه‌هاى اجتهاد را از سلطان العلماء مولانا سيد محمد ، مفتى ( پدرش ) ، مولوى احمد على ، ملك العلماء و تاج العلماء دريافت كرده بود و اين اجازات در عظيم‌آباد پتنه به چاپ رسيده است . وى در آگره و پتنه عهده‌دار امامت جمعه و جماعت بود و در عظيم‌آباد پتنه در 19 شعبان 1313 ه ق درگذشت . مولوى سيد زين العابدين و مولوى سيد مرتضى از فرزندان او به شمار مىروند . تصانيف او عبارتند از : شريعت سهله ( عربى ، فقه ) ؛ كتاب المسائل ؛ رسالهء راحت‌رسا ؛ حالات انبيا رقعات ( فارسى ) ؛ مثنوى زاد عقبى ؛ مثنوى باغ مؤمنين ؛ مثنوى نان و كباب ؛ مثنوى شمس الضحى ؛ مجموعهء قصايد ؛ مثنوى گوهر ؛ شب‌چراغ ؛ مثنوى رشك بوستان ؛ مثنوى گلش هدايت . محمد ، سيد ، سونىپتى 1319 ه ق / 1901 م مولانا سيد محمد بن مولانا عمار على ( درگذشته به سال 1304 ه ق ) رئيس سونىپت در محضر پدر و ديگر استادان متعدد به تحصيل علم پرداخت و سپس به خدمات دينى ادامه داد . وى در فقه ، اصول ، تاريخ و كلام مهارت يافت و در زبان سانسكريت استاد بود و به علم شيمى هم علاقه داشت و از نظر علمى جانشين پدر شد . مولانا در سال 1901 م / 1319 ه ق در سونىپت درگذشت . مولوى سيد على جان ( نام اصلى وى على احمد ) فرزند او بود كه در سال 1906 م درگذشت . كتاب تحفة الاشعرية ( چاپى ) از آثار مولانا سيد محمّد است .